«سگ لری بختیاری» به تعبیری همان سگ «قهدریجانی» یا به قول محلی‌ها «سگ قدرجونی» است که یکی از خطرناک‌ترین سگ‌هایی است که در ایران و به ویژه در مناطق لرنشین زندگی می‌کند.

لیکولی در نگاه اول بیشتر به یک تکه سیاه از جنگل شبیه است تا حیوانی با رنگ‌آمیزی عجیب. بخش عمده بدنش پوشیده از موهای سیاه است، اما اطراف دهان و سوراخ‌های بینی پوستی با رنگی از صورتی تا نارنجی ـ کرم دیده می‌شود. اطراف چشم‌ها نیز حالتی شبیه ماسک ایجاد می‌کند و موهای بلند صورت، گوش‌های بزرگ و تاخورده و دم بلند از ویژگی‌های ظاهری دیگر آن هستند.

زرافه‌ها فقط حیواناتی با گردن‌های بلند و ظاهر متفاوت نیستند؛ پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد این غول‌های آرام در تشخیص و مقایسه مقدار غذا توانایی‌های شناختی جالبی دارند. در تازه‌ترین آزمایش، چهار زرافه در باغ‌وحش بارسلونا با مسئله‌ای روبه‌رو شدند که شباهتی به یک جمع ساده داشت: آنها باید مقدار غذایی را که دیده بودند با مقدار دیگری که بعداً به ظرف اضافه می‌شد، در ذهن ترکیب می‌کردند. دو زرافه عملکردی فراتر از شانس نشان دادند؛ هرچند این یافته به معنای «ریاضی‌دان بودن» زرافه‌ها نیست.

میمون‌های کاپوچین ریش‌دار در برزیل بیشتر روزها با میوه، دانه، مغزها و حشرات سر می‌کنند، اما وقتی میوه در محیط کم می‌شود، رفتارشان تغییر می‌کند، آنها به خوردن مار و پرنده‌ها روی می‌آورند

تصاویری از یک مرد بلوچ منتشر شده که یک بز بیتال ۳۰۴ کیلویی را با قیمت یک میلیارد تومان وارد ایران کرده است. این بز یکی از بز‌های معروف کشور پاکستان است که در منطه پنجاب بیشتر پرورش داده می‌شود.

در اتفاقی عجیب که دانشمندان را شگفت‌زده کرده، گروهی از میمون‌های کاپوچین در پاناما شروع به ربودن نوزادان یک گونه دیگر از میمون‌ها کرده‌اند. دوربین‌های تله‌ای در جزیره جیکارون نشان داده‌اند که چند میمون نر جوان، نوزادان میمون زوزه‌کش را می‌دزدند و گاهی تا ۹ روز با خود حمل می‌کنند؛ رفتاری که ظاهراً هیچ منفعت غذایی یا آشکاری برای آنها ندارد و پژوهشگران هنوز دلیل دقیق شکل‌گیری آن را نمی‌دانند.

حدود ۱۹۰ سال پیش، دانشمندان یک پانگولین از هیمالیا را شناسایی و نام‌گذاری کردند؛ اما بعدها این حیوان در طبقه‌بندی علمی به زیرگونه‌ای از پانگولین چینی تبدیل شد. حالا DNA همان نمونه تاریخی نشان داده است که پانگولین هیمالیایی در واقع یک گونه مستقل است؛ حیوانی که نزدیک به دو قرن نام درست خود را از دست داده بود. این کشف فقط داستان بازگشت یک نام قدیمی به کتاب‌های جانورشناسی نیست. پژوهش جدید نشان می‌دهد پانگولین هیمالیایی حدود ۱.۸ میلیون سال پیش مسیر تکاملی جداگانه‌ای از پانگولین چینی پیدا کرده است؛ و جالب‌تر اینکه سرنخ اصلی این راز، نه در یک جنگل ناشناخته، بلکه در نمونه‌ای بود که حدود ۱۹۰ سال در یک مجموعه موزه‌ای نگهداری شده بود.

شش تصویر در دل تاریکی هیمالیا، جانوری را ثبت کردند که نزدیک به ۷۰ سال هیچ‌کس از حضورش در این بخش از هند خبر نداشت؛ گوزنی کوچک و بی‌شاخ با دندان‌های نیش بلند که ظاهرش لقب «گوزن خون‌آشام» را برایش به ارمغان آورده است. حالا پژوهشگران می‌خواهند بدانند این جانور یک بازمانده تنهاست یا نشانه‌ای از جمعیتی پنهان که دهه‌ها در جنگل‌های دورافتاده هیمالیا از چشم انسان‌ها دور مانده‌اند.

جمعیت شیرهای آسیایی در هند طی یک دهه از ۵۲۳ به ۸۹۱ قلاده رسیده است؛ رشدی بیش از ۷۰ درصد که هم‌زمان با گسترش محدوده پراکنش این شیرها در گجرات رخ داده است. پشت این افزایش فقط حفاظت از خود شیرها نیست؛ احیای زیستگاه، افزایش طعمه‌های طبیعی، ایجاد کریدورهای حرکتی و شکل‌گیری زیستگاه‌های جدیدی مانند باردا، به شیر آسیایی فرصت داده‌اند از آخرین پناهگاه خود در گیر فراتر برود

میمون‌ها روش‌های عجیبی برای خوددرمانی در طبیعت دارند و یکی از ان‌ها استفاده از حشرات و سموم آنها برای دفع برخی دیگر از حشرات است. مثلا برخی میمون‌های کاپوچین برای دفع حشرات و انگل‌ها از ترشحات دفاعی هزارپا‌ها استفاده می‌کنند. ادامه مطلب را از دست ندهید.