میدان‌های الکتریکی قوی درون ابر‌های طوفانی باعث شتاب‌گیری الکترون‌هایی می‌شوند که با مولکول‌هایی مانند نیتروژن و اکسیژن برخورد می‌کنند

نتایج تازه رصد‌های تلسکوپ فضایی جیمز وب نشان می‌دهد سیاره سنگی «TRAPPIST-۱ d»، یکی از کاندیدا‌های جذاب برای میزبانی حیات، فاقد جو مشابه زمین است. این کشف، نگاه دانشمندان را به دیگر سیارات این منظومه ۴۰ سال نوری دورتر معطوف کرده است.

این بارش شهابی تابستانی هر سال از اواخر تیر آغاز و تا ۲۳ اوت (۲ شهریور) ادامه دارد که بازهٔ زمانی بلندی برای بارش شهابی به‌شمار می‌آید. اوج این بارش شهابی معمولاً هرساله در حدود بیست و دوم مرداد روی می‌دهد.

مهندسان پیش‌بینی کرده‌اند که ساخت این فضاپیما بین ۲۰ تا ۲۵ سال یا حتی بیشتر زمان خواهد برد و قرار است در نقطه لاگرانژی L۱ میان زمین و ماه ساخته شود. دلیل این انتخاب دسترسی به منابع هر دو جرم آسمانی و کاهش فشار‌های گرانشی بر سازه اعلام شده است.

حضور ماده تاریک است که دلیل انسجام کهکشان‌ها و چرخش آنها را توضیح می‌دهد. ساختار بزرگ‌مقیاس جهان و داده‌های تابش زمینه کیهانی نیز نشان می‌دهند چیزی ناشناخته در تمام تاریکی کیهان نفوذ کرده است.

اگر زمین به جای چرخش به دور محور خود، تنها حرکت نوسانی بالا و پایین می‌داشت، زندگی بشر دستخوش تغییرات شدید و بنیادینی می‌شد. در این مطلب، اثرات علمی و زیست‌محیطی این فرضیه غیرممکن بررسی شده است؛ از نابسامانی اقلیم و نبود روز و شب تا اختلال در زیست‌سنجی و گرانش. متنی جذاب برای علاقه‌مندان به فیزیک و اخترشناسی که واقعیت را از تخیل علمی جدا می‌کند.

فضانوردان در فضا به دلیل شرایط بی وزنی و محدودیت آب، روش‌های خاصی برای حمام کردن دارند.

سیارکی به نام ۲۰۲۵ OL ۱، ۳۰ جولای ۲۰۲۵ با فاصله‌ای ایمن از زمین عبور کرد؛ رویدادی که توجه جهانیان و علاقه‌مندان به نجوم را به تکاپو واداشت و توجه به اهمیت ردگیری اجرام نزدیک زمین را بیشتر به خود جلب کرد.

سیاه‌چاله‌ها از رازآلودترین پدیده‌های کیهان هستند. اما اگر انسانی به درون یک سیاه‌چاله سقوط کند، چه بر سر او می‌آید؟ در این مطلب با نگاهی علمی و دقیق، سه سناریوی محتمل از سفر به درون افق رویداد را بررسی می‌کنیم؛ از نابودی لحظه‌ای تا نظریه‌های کوانتومی درباره بقا یا انتقال اطلاعات.

این یافته‌ها می‌تواند یکی از گیج‌کننده‌ترین و دیرینه‌ترین معما‌های کیهان‌شناسی را توضیح دهد