فضاپیمای وویجر ۱، سه‌شنبه به فاصله تاریخی «یک روز نوری» از زمین می‌رسد + ویدئو
فضاپیمای وویجر ۱ در آستانه ثبت یک رکورد بی‌سابقه در تاریخ بشر است و سه‌شنبه به فاصله «یک روز نوری» از زمین می‌رسد. این دستاورد بزرگ پس از نزدیک به ۵۰ سال سفر در اعماق فضا رقم می‌خورد و تاکنون هیچ جرم ساخت دست بشری به چنین فاصله‌ای از سیاره ما نرسیده است.
ناسا به همین مناسبت از مردم سراسر جهان دعوت کرده تا پس از غروب آفتاب سه‌شنبه ۲۶ آبان، با استفاده از چراغ‌قوه یا صفحه گوشی، کد مورس حروف V-G-R را به سمت آسمان بتابانند. علاقه‌مندان می‌توانند از ابزار چشمک‌زن سایت ناسا استفاده کنند یا به‌صورت دستی این سیگنال نوری را برای جشن گرفتن سفر تاریخی وویجر ارسال کنند.
وویجر ۱ فضاپیمایی رباتیک با وزن ۷۲۲ کیلوگرم است که توسط ناسا در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ به منظور بررسی بیرون منظومه شمسی و در نهایت فضای میان‌ستاره‌ای به فضا پرتاب شده‌است.
تا به امروز (۱۵ نوامبر ۲۰۲۶) ۴۹ سال، ۲ ماه و ۱۰ روز از پرتاب این کاوشگر می‌گذرد و همچنان دستورها و داده‌های معمول را از شبکه فضای دوردست دریافت می‌کند. وویجر ۱ اولین کاوشگر تارک منظومه شمسی و همچنین دورترین جسم ساختهٔ دست بشر از کرهٔ زمین است.
پس از گذر از کنار مشتری در سال ۱۹۷۹ و کیوان در ۱۹۸۰، رسالت اصلی مأموریت انجام شد. وویجر ۱ به عنوان اولین کاوشگر فضایی شناخته شد که توانست تصاویری دقیق از دو سیاره بزرگ منظومه شمسی و اقمار اصلی آن‌ها تهیه و ارائه کند. این فضاپیما با سرعت ۴۰٬۰۰۰ مایل در ساعت (۶۴۰۰۰ کیلومتر در ساعت) دورترین شیء بشرساخت از کره زمین و همین‌طور اولین سازه‌ای است که موفق به ترک منظومه شمسی شده.
این مأموریت تمدید شده و تا به امروز با هدف بررسی آنسوی مرزهای منظومه شمسی همانند کمربند کویپر، هلیوسفر و فضای بین‌ستاره‌ای ادامه دارد. وویجر ۱ برای ۴۹ سال، ۲ ماه و ۸ روز تا امروز ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی (۲۴ آبان ۱۴۰۵ خورشیدی) دستورهای معمول را دریافت کرده و همچنان داده‌ها را به شبکه فضای دوردست ارسال می‌کند.
در ابتدا انتظار می‌رفت که وویجر ۱ تنها تا هنگام رسیدن به زحل فعالیت کند اما پس از پشت‌سر گذاشتن این مأموریت، سیگن ایده ثبت دورترین تصویر فضایی از سیاره زمین را پیشنهاد داد.
سیگن به این نکته اشاره کرد که چنین تصویری ارزش علمی بالایی ندارد زیرا زمین بسیار کوچک به نظر می‌رسد اما می‌تواند تصویری معنادار باشد زیرا چشم‌اندازی از مکان ما در جهان را نشان می‌دهد. اگرچه افراد بسیاری در برنامه وویجر با این ایده موافق بودند اما همواره خطر ورود آسیب جدی به سیستم تصویربرداری فضاپیما هنگام انداختن عکس از زمین از چنین فاصله‌ای وجود داشت.
این نگرانی تا سال ۱۹۸۹ که ایدهٔ کارل سیگن عملی شد، وجود نداشت اما پس از آن ابزارهای تنظیم، عملیات را به عقب انداختند و پرسنلی که دستورهای رادیویی را به وویجر ۱ انتقال می‌دادند، اخراج شدند یا به بخش‌های دیگر منتقل شدند. سرانجام ریچارد اچ ترولی رئیس ناسا که از طرفداران طرح بود در پروژه دخالت کرد تا از انجام گرفتن آن اطمینان حاصل کند.