راز بقا: دیگو گارسیا (Diego Garcia) یکی از مهمترین و در عین حال کمتر شناختهشدهترین مناطق جغرافیایی در نظام قدرت جهانی است. این جزیره مرجانی کوچک از نظر مساحت محدود است، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی، کارکرد نظامی و جایگاه سیاسی خود، نقشی بسیار بزرگ در تحولات امنیتی و ژئوپلیتیکی بینالمللی ایفا میکند. در ادامه این جزیره از جنبههای مختلف به صورت جامع و تحلیلی بررسی میشود.
به گزارش راز بقا، دیگو گارسیا در مرکز اقیانوس هند و در جنوب خط استوا قرار گرفته است. این موقعیت باعث شده تا فاصله زیادی از خشکیهای اصلی داشته باشد و در عین حال به مسیرهای اصلی دریایی نزدیک باشد. این جزیره بخشی از قلمرو اقیانوس هند بریتانیا محسوب میشود و از نظر زمینشناسی یک آتول مرجانی بزرگ است.
آتول بودن آن به این معناست که جزیره در گذشته بر روی یک آتشفشان زیرسطحی شکل گرفته و طی میلیونها سال با رشد مرجانها و فرسایش طبیعی به شکل حلقهای کنونی درآمده است. ساختار جغرافیایی آن شامل یک تالاب مرکزی بزرگ است که توسط خشکی باریکی احاطه شده است. این تالاب طبیعی یکی از امنترین لنگرگاههای اقیانوس هند محسوب میشود.

ویژگیهای طبیعی مهم شامل موارد زیر است:
طول تقریبی حدود ۲۷ کیلومتر، عرض متغیر تا حدود ۷ کیلومتر، ارتفاع بسیار کم از سطح دریا، وجود آبهای عمیق در اطراف آتول و پوشش گیاهی گرمسیری محدود، اما پایدار.
وجود آبهای عمیق نزدیک به ساحل امکان پهلوگیری کشتیهای بزرگ نظامی و پشتیبانی را فراهم میکند، که این ویژگی در انتخاب آن به عنوان پایگاه نظامی بسیار مؤثر بوده است.
آبوهوای دیگو گارسیا گرمسیری است و دمای هوا در طول سال تغییرات محدودی دارد. رطوبت بالا، بارشهای فصلی و وزش بادهای موسمی از ویژگیهای اقلیمی آن به شمار میروند.
به گزارش راز بقا بارش باران معمولاً در برخی ماههای سال شدت بیشتری دارد و همین موضوع بر پوشش گیاهی و منابع آب شیرین محدود جزیره تأثیر میگذارد. منابع آب شیرین طبیعی در این منطقه محدود است و بیشتر نیازهای آب از طریق تصفیه و مدیریت زیرساختی تأمین میشود.
از نظر زیستمحیطی، حضور انسان در مقیاس گسترده در آن وجود ندارد و همین مسئله باعث شده برخی بخشهای طبیعت دریایی و ساحلی کمتر دچار تخریب شوند. با این حال، فعالیتهای نظامی و ساختوساز زیرساختی نیز اثرات زیستمحیطی خاص خود را داشته است.

این جزیره در قرن هجدهم توسط اروپاییها شناسایی شد و در دوره استعمار تحت کنترل قدرتهای استعماری قرار گرفت. ابتدا تحت نفوذ فرانسه بود و سپس با تغییرات سیاسی و توافقات استعماری به بریتانیا منتقل شد.
در آن دوره، فعالیتهای اقتصادی محدودی مانند استخراج منابع طبیعی و بهرهبرداری از مزارع نارگیل در آن انجام میشد. جمعیت محلی متشکل از کارگران و خانوادههایی بود که نسلها در این جزیره زندگی کرده بودند.
یکی از مهمترین و بحثبرانگیزترین رویدادهای تاریخی آن، جابهجایی اجباری ساکنان بومی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی بود. این افراد که به نام چگوسیا شناخته میشوند، به مناطق دیگری منتقل شدند تا زمینه برای استقرار پایگاه نظامی فراهم شود.
این اقدام همچنان موضوع مناقشه حقوقی و سیاسی است. گروههای حقوق بشری و برخی نهادهای بینالمللی بر حق بازگشت این جمعیت تأکید دارند. پروندههای قضایی متعددی در دادگاههای مختلف درباره وضعیت حقوقی این جابهجایی مطرح شده است.
امروزه مهمترین کارکرد دیگو گارسیا حضور یک پایگاه نظامی بزرگ و پیشرفته است. این پایگاه توسط ایالات متحده اداره میشود و نقش مهمی در عملیاتهای منطقهای و فرامنطقهای دارد.
کارکردهای اصلی پایگاه عبارتاند از:
پشتیبانی از عملیات هوایی راهبردی، استقرار بمبافکنهای دوربرد، ذخیره و انتقال تجهیزات نظامی، پشتیبانی لجستیکی از ناوگان دریایی و نقش در عملیاتهای ضدتروریسم.
موقعیت مرکزی آن باعث میشود هواپیماها بتوانند بدون نیاز به نزدیک شدن به مناطق پرتنش، عملیات خود را برنامهریزی و اجرا کنند. این ویژگی از دیدگاه نظامی یک مزیت بزرگ محسوب میشود.

اقیانوس هند یکی از مهمترین شاهراههای تجارت جهانی است. بخش قابل توجهی از نفت صادراتی جهان و کالاهای تجاری از طریق این منطقه جابهجا میشود.
به گزارش راز بقا دیگو گارسیا به دلیل موقعیت جغرافیایی خود امکان نظارت بر مسیرهای دریایی را فراهم میکند. در شرایط بحران یا تنش بینالمللی، چنین پایگاهی میتواند به عنوان مرکز هماهنگی و پشتیبانی عملیات دریایی عمل کند.
این نقش باعث شده که جزیره در تحلیلهای امنیت انرژی و امنیت دریایی جایگاه ویژهای داشته باشد.
حاکمیت بر این جزیره همچنان موضوع بحث بین بریتانیا، موریس و برخی نهادهای بینالمللی است. دولت موریس ادعای تاریخی بر این قلمرو دارد و خواستار بازنگری در وضعیت حقوقی آن شده است.
دیوان بینالمللی دادگستری در سالهای اخیر نظرات مشورتی درباره وضعیت حقوقی این قلمرو صادر کرده که بر پیچیدگی سیاسی آن افزوده است. این مباحث نشان میدهد که مسئله تنها یک موضوع جغرافیایی نیست، بلکه ابعاد حقوقی و سیاسی گستردهای دارد.
امکانات موجود در جزیره شامل موارد زیر است:
باندهای پروازی بزرگ و مدرن
تأسیسات پشتیبانی نظامی
انبارهای سوخت و تجهیزات
اسکلههای مناسب برای کشتیهای نظامی
سیستمهای ارتباطی و راداری پیشرفته
جمعیت دائمی غیرنظامی در آن وجود ندارد و حضور افراد محدود به نیروهای نظامی و کارکنان پشتیبانی است. گردشگری آزاد در این منطقه مجاز نیست و ورود افراد نیازمند مجوزهای خاص است.

برای مطالعه بیشتر بخوانید:
خلیج فارس چند جزیره دارد و کدام جزایر مسکونیست؟
با توجه به تغییرات اقلیمی جهانی، افزایش سطح آب دریاها تهدیدی جدی برای آتولهای مرجانی مانند دیگو گارسیا محسوب میشود. ارتفاع کم این جزیره آن را در برابر طوفانها و بالا آمدن سطح دریا آسیبپذیر میکند.
به گزارش راز بقا همچنین فعالیتهای انسانی، سوختوساز نظامی و ساختوساز زیرساختی میتواند بر اکوسیستم دریایی تأثیر بگذارد. مدیریت پایدار محیط زیست در چنین منطقه حساسی اهمیت زیادی دارد.
در سالهای آینده، نقش این جزیره به تحولات ژئوپلیتیکی اقیانوس هند، رقابت قدرتهای بزرگ و تغییرات امنیتی وابسته خواهد بود. افزایش حضور قدرتهای نوظهور در منطقه ممکن است اهمیت آن را بیش از پیش افزایش دهد.
در عین حال، فشارهای حقوق بشری و مذاکرات سیاسی درباره وضعیت ساکنان بومی و حاکمیت سرزمینی همچنان ادامه خواهد داشت؛ بنابراین آینده آن ترکیبی از ملاحظات نظامی، سیاسی و حقوقی خواهد بود.
دیگو گارسیا نمونهای روشن از این واقعیت است که گاهی یک قطعه کوچک زمین میتواند نقشی بسیار بزرگ در امنیت و سیاست جهانی ایفا کند. موقعیت جغرافیایی منحصربهفرد، پایگاه نظامی راهبردی و مسائل حقوقی پیچیده، این جزیره را به یکی از حساسترین نقاط جغرافیای سیاسی جهان تبدیل کرده است.
