راز بقا: گل نرگس شهلا (Narcissus tazetta var. aureus) یکی از ارقام مهم و بومی نرگس در ایران است که به دلیل رنگ زرد درخشان گلبرگها و کاسبرگها، عطر ملایمتر نسبت به نرگس معمولی، و عمر طولانیتر در گلخانه و باغچه ارزش زینتی بالایی دارد.
به گزارش راز بقا، این گیاه پیازدار چندساله است و پیاز آن توانایی ذخیره مواد غذایی برای سال بعد را دارد.
خانواده گیاهی: Amaryllidaceae (آمارلیداسه)
چرخه زندگی: چندساله پیازدار با خواب تابستانه
ارتفاع بوته: ۳۰ تا ۴۵ سانتیمتر
زمان گلدهی: معمولاً دی تا اسفند (بسته به اقلیم و زمان کاشت)
گل: زرد یکدست یا زرد با مرکز کمی پررنگتر، بسیار جذاب برای فضای سبز و گلدانی
شرایط اقلیمی: مقاوم به سرما، نیازمند زمستان نسبتاً سرد برای تحریک گلدهی

خاک سبک، حاصلخیز و با زهکشی خوب (مخلوطی از خاک باغچه + ماسه + مقدار کمی کود دامی پوسیده یا کمپوست)
pH مناسب: ۶/۵ تا ۷
مکان آفتابگیر با حداقل ۶ ساعت نور مستقیم خورشید در روز
در فصل رشد (پاییز تا بهار): منظم و متوسط، بهگونهای که خاک مرطوب بماند، اما غرقاب نشود.
پس از زرد شدن برگها (اواخر بهار): آبیاری باید قطع شود تا پیاز وارد خواب شود.

پاییز (مهر تا آبان) بهترین زمان کاشت پیاز است.
در مناطق معتدل شمال ایران (مانند مازندران و گیلان)، از شهریور تا اوایل مهر نیز قابل کاشت است.
در مناطق سردسیر، بهتر است در اوایل پاییز کاشت انجام شود تا قبل از یخبندان ریشهزایی صورت گیرد.
پیازهای سالم و درشت (بدون زخم یا کپک) انتخاب شوند.
عمق کاشت: ۲ تا ۳ برابر ارتفاع پیاز (معمولاً ۱۰–۱۵ سانتیمتر)
فاصله کاشت: ۱۰–۱۵ سانتیمتر بین هر پیاز
نوک پیاز باید رو به بالا باشد.
پس از کاشت، آبیاری اولیه برای استقرار ریشه انجام شود.

در طول زمستان نیاز به پوشش خاصی ندارد، زیرا پیاز نسبتاً مقاوم به سرماست.
برگها پس از گلدهی باید باقی بمانند تا پیاز بتواند انرژی لازم را ذخیره کند. تنها زمانی که برگها کاملاً زرد و خشک شدند، میتوان آنها را قطع کرد.
هر ۳ تا ۴ سال یکبار میتوان پیازها را از خاک خارج و تکثیر کرد.
نرگس شهلا یک گیاه زینتی ارزشمند است که با کاشت صحیح پیاز در پاییز و نگهداری اصولی میتواند هر ساله در زمستان و اوایل بهار گلهای زرد و زیبای خود را به نمایش بگذارد.