تنها اما نه بی‌پناه؛ چرا نباید به گوساله مرال نزدیک شویم؟

راز بقا: ویدئویی که به‌تازگی توسط محیط‌بان حمید یاسمی منتشر شده، گوساله مرالی را در دل طبیعت نشان می‌دهد که از مادر خود دور افتاده یا به دلایلی از او جدا شده است. صحنه‌ای که شاید در نگاه نخست نگران‌کننده به نظر برسد، اما کارشناسان حیات‌وحش می‌گویند چنین اتفاقی در فصل زادآوری جانوران چندان غیرمعمول نیست و لزوماً به معنای یتیم شدن یا رها شدن نوزاد نیست.

در بسیاری از گونه‌های حیات‌وحش، مادران برای محافظت از فرزندان خود راهبردی متفاوت را در پیش می‌گیرند. آن‌ها نوزاد را در نقطه‌ای امن و دور از دید شکارچیان پنهان می‌کنند و سپس برای یافتن غذا یا استراحت، ساعت‌ها از او فاصله می‌گیرند. به همین دلیل، مشاهده یک گوساله مرال یا دیگر نوزادان حیات‌وحش به‌تنهایی، نمی‌تواند نشانه قطعی بی‌سرپرست بودن آن‌ها باشد.

با این حال، هر ساله افرادی با نیت کمک به حیوانات، دست به اقداماتی می‌زنند که نتیجه‌ای کاملاً معکوس دارد. لمس کردن، جابه‌جا کردن یا انتقال نوزادان حیات‌وحش از محیط طبیعی، نه‌تنها کمکی به آن‌ها نمی‌کند، بلکه می‌تواند پیوند میان مادر و نوزاد را مختل کند. این مداخله انسانی اغلب با افزایش استرس، کاهش شانس بقا و در برخی موارد حتی مرگ حیوان همراه می‌شود.

کارشناسان تأکید می‌کنند که نزدیک شدن به گوساله مرال، دست زدن به آن یا انتقالش از محل استقرار طبیعی، اقدامی ممنوع و آسیب‌زا است. در چنین شرایطی بهترین کار حفظ فاصله، جلوگیری از تجمع افراد در اطراف حیوان و اطلاع دادن موضوع به محیط‌بانان یا اداره حفاظت محیط زیست منطقه است تا وضعیت توسط نیروهای متخصص بررسی شود.

مرال، بزرگ‌ترین گوزن بومی ایران، یکی از ارزشمندترین گونه‌های حیات‌وحش کشور به شمار می‌رود. بقای این گونه نه‌تنها به تلاش محیط‌بانان و متخصصان، بلکه به آگاهی عمومی و رفتار مسئولانه شهروندان نیز وابسته است. گاهی مؤثرترین کمک به یک حیوان وحشی، نه نزدیک شدن به آن، بلکه رها کردنش در همان جایی است که طبیعت برایش در نظر گرفته است.