راز بقا: لئوناردو دیکاپریو خواستار حفاظت از یکی از نادرترین دوزیستان جهان شد؛ قورباغهای که بقای آن ممکن است با یک پروژه انتقال برق در شیلی به خطر بیفتد.
لئوناردو دیکاپریو، بازیگر و فعال شناختهشده محیطزیست، در تازهترین اقدام حفاظتی خود از مقامهای شیلی خواسته است از یک گونه بسیار نادر قورباغه در برابر پیامدهای یک پروژه زیرساختی محافظت کنند.
موضوع این اختلاف، قورباغه پهوانچه با سینه خاردار (Pehuenche spiny-chest frog) است؛ دوزیستی که در زیستگاههای محدود کوهستانی شیلی زندگی میکند و جمعیت آن بهشدت کاهش یافته است. بر اساس گزارشهای منتشرشده، کمتر از هزار فرد از این قورباغه در طبیعت باقی ماندهاند.
نگرانی اصلی به یک پروژه انتقال نیروی برق مربوط میشود که میتواند بخشی از زیستگاه این گونه را تحت تأثیر قرار دهد. مخالفان پروژه هشدار دادهاند که اجرای زیرساختهای جدید در محدوده زیستگاه قورباغه، در کنار سایر فشارهای محیطزیستی، میتواند بقای یکی از آسیبپذیرترین دوزیستان شیلی را دشوارتر کند.
دیکاپریو که سالهاست در زمینه حفاظت از تنوع زیستی فعالیت میکند، با استفاده از شبکه اجتماعی خود از مقامهای شیلی خواسته است تصمیمی بگیرند که بقای این گونه را در اولویت قرار دهد. گزارش بلومبرگ نیز به ورود مستقیم او به این مناقشه زیستمحیطی پرداخته است.
قورباغههای کوهستانی معمولاً به تغییرات محیطی بسیار حساساند. وابستگی آنها به آبهای شیرین، شرایط خاص دما و رطوبت و زیستگاههای محدود باعث میشود کوچکترین تغییر در محیط زندگیشان بتواند پیامدهای بزرگی برای جمعیت آنها داشته باشد.
دوزیستان در سراسر جهان نیز با بحرانی جدی روبهرو هستند؛ از تخریب زیستگاه و آلودگی آبها گرفته تا بیماریهای قارچی و تغییرات اقلیمی. به همین دلیل، از بین رفتن یک جمعیت کوچک میتواند گونهای را به نقطهای نزدیک کند که بازگرداندن آن بسیار دشوار شود.
ماجرای قورباغه پهوانچه نمونهای از یک چالش قدیمی در حفاظت از طبیعت است: چگونه میتوان توسعه زیرساختها و نیازهای انرژی جوامع انسانی را با حفاظت از گونههایی که تنها در مناطق محدودی از جهان باقی ماندهاند، هماهنگ کرد؟
ورود چهرهای مانند دیکاپریو به این پرونده، توجه بینالمللی بیشتری را به این دوزیست کوچک جلب کرده است؛ اما سرنوشت آن در نهایت به تصمیم مقامهای شیلی و نحوه اجرای پروژه و حفاظت از زیستگاه آن بستگی خواهد داشت.
این اتفاق بار دیگر یادآوری میکند که در حفاظت از طبیعت، گاهی سرنوشت یک گونه به ظاهر ناشناخته میتواند به تصمیمی بزرگ درباره انرژی، توسعه و زیرساخت گره بخورد؛ تصمیمی که پیامدهای آن برای طبیعت ممکن است دههها باقی بماند.