DNA گرگی در سگ‌های مدرن؛ کدام نژاد سگ‌های اهلی بیشترین شباهت به گرگ را دارند؟

راز بقا: اکثر سگ‌های مدرن، حتی پس از هزاران سال اهلی شدن، هنوز کمی DNA گرگی دارند. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که این DNA گرگی از آمیزش نسبتاً اخیر سگ‌ها با گرگ‌ها به دست آمده و می‌تواند در شکل‌گیری ویژگی‌های شخصیتی و فیزیکی سگ‌ها نقش داشته باشد. در این مقاله، نگاهی می‌اندازیم به اینکه کدام نژاد‌ها بیشترین و کمترین DNA گرگی را دارند و این ویژگی‌ها چگونه بر رفتار و شخصیت آنها تأثیر می‌گذارد.

منشأ DNA گرگی در سگ‌های مدرن

به گزارش راز بقا، گرگ‌ها و سگ‌ها بیش از ۲۰ هزار سال پیش از هم جدا شدند، اما به دلیل سازگاری ژنتیکی، هنوز تبادل ژن بین آنها رخ می‌دهد. بر اساس یک مطالعه جامع، ژنوم تقریباً ۲۷۰۰ سگ و گرگ از دوره آخرین یخبندان تا امروز بررسی شد. این گروه شامل سگ‌ها و گرگ‌های باستانی، سگ‌های مدرن و سگ‌های روستایی بود که در کنار انسان‌ها زندگی می‌کردند، اما حیوان خانگی محسوب نمی‌شدند.

نتایج نشان داد حداقل ۲۶۴ نژاد سگ مدرن دارای DNA گرگی هستند که به طور متوسط از حدود ۲۶۰۰ سال پیش وارد ژنوم آنها شده است. این یعنی مدت‌ها پس از اهلی شدن سگ‌ها که بیش از ۲۰ هزار سال پیش رخ داده بود. میزان DNA گرگی در سگ‌ها متفاوت است: برخی سگ‌ها تا ۴۰٪ DNA گرگی دارند، اما اکثر نژاد‌ها بین صفر تا ۵٪ DNA گرگی دارند.

نژاد‌هایی با بیشترین و کمترین DNA گرگی

سگ‌های گرگ‌مانند، مانند سگ‌های چکسلواکی و سارلوس، بیشترین میزان DNA گرگی را داشتند. به گزارش راز بقا این امر جای تعجب ندارد، زیرا این نژاد‌ها در قرن بیستم با هدف ترکیب سگ‌های اهلی و گرگ‌ها پرورش یافته‌اند.

علاوه بر آن، سگ‌های بزرگ و نژاد‌های کاری مانند سگ‌های سورتمه قطبی، سگ‌های شکاری و برخی سگ‌های نگهبان از غرب و آسیای مرکزی مانند چوپان آناتولی سطح بالاتری از DNA گرگی دارند. اما در مقابل، برخی نژاد‌های بزرگ نگهبان مانند بول‌ماستیف و سنت برنارد هیچ DNA گرگی قابل تشخیصی ندارند. حتی برخی سگ‌های کوچک، مانند چیواوا، مقدار کمی DNA گرگی حدود ۰.۲٪ دارند.

برای مطالعه بیش‌تر بخوانید:

بلوندی؛ سگ ژرمن شپرد هیتلر که بسیار وفادار و قدرتمند بود و مشهورترین سَم تاریخ روی او تست شد!

تیدا؛ باهوش‌ترین سگ ژرمن شپرد ایران که با عملیات نجات و حضور در فیلم «متری شش و نیم» مشهور شد، درگذشت

نقش DNA گرگی در بقا و رفتار

همه سگ‌های روستایی آزمایش شده DNA گرگی در ژنوم خود داشتند. محققان معتقدند که این DNA گرگی ممکن است به بقا در محیط‌های سخت و متغیر کمک کرده باشد. به ویژه، ژن‌های گرگی مرتبط با گیرنده‌های بویایی می‌توانند توانایی‌های شکار و شناسایی محیط را در سگ‌ها تقویت کنند.

بر اساس مطالعه، برخی صفات شخصیتی نیز با میزان DNA گرگی مرتبط هستند. نژاد‌هایی با DNA گرگی کمتر اغلب دوست‌داشتنی، قابل آموزش و سرزنده توصیف می‌شوند، در حالی که نژاد‌هایی با DNA گرگی بیشتر مستقل، باوقار و مشکوک به غریبه‌ها شناخته می‌شوند. هنوز مشخص نیست که این ویژگی‌ها مستقیماً تحت تأثیر ژن‌های گرگی هستند یا ناشی از پرورش انتخابی نژادها.

به گزارش راز بقا این مطالعه نشان می‌دهد که وجود DNA گرگی در سگ‌های مدرن نه تنها طبیعی است، بلکه بخشی از تاریخچه تکاملی آنها محسوب می‌شود. تقریباً همه سگ‌ها مقداری ژن گرگی دارند و این ویژگی ممکن است در رفتار، شخصیت و حتی توانایی‌های بقا آنها نقش داشته باشد.

به عبارت دیگر، سگ‌های خانگی ما دوستان وفادار و همراهان همیشگی ما نه تنها از اهلی شدن هزاران ساله بهره‌مند شده‌اند، بلکه ردپایی از گرگ‌های وحشی نیز در ژنوم آنها باقی مانده است، چیزی که شاید بخشی از جذابیت و شخصیت آنها را شکل داده باشد.

منبع: livescience