قدیمیترین شواهد از دوخت لباس کشف شد
نمونههای پارچهای که به تازگی از غاری در اورگان آمریکا کشف و تجزیه و تحلیل شدهاند، نشان میدهند که انسانها بیش از ۱۲۰۰۰ سال پیش اقدام به دوختن لباس کردهاند.
نمونههای پارچهای که به تازگی از غاری در اورگان آمریکا کشف و تجزیه و تحلیل شدهاند، نشان میدهند که انسانها بیش از ۱۲۰۰۰ سال پیش اقدام به دوختن لباس کردهاند.
به گزارش ایسنا، در طول آخرین عصر یخبندان، زمانی که یخچالهای طبیعی در سراسر شمال جهان گسترش یافتند، انسانهای باستان باید با شرایط جدید سازگار میشدند و گونه ما بدون توسعه روشهای جدید برای گرم ماندن، زنده نمیماند. ما با بهبود روشهای لباس پوشیدن با استفاده از ابزارهای جدید، مانند سوزنهای استخوانی، تلهها، دامها و مصنوعات چوبی جان سالم به در بردیم و این ساختهها نقطه عطفی در تکامل انسان هستند، زیرا به اجداد ما کمک کردند تا شرایط متنوع را در عرضهای جغرافیایی مختلف تحمل کنند.
از میان آنها چیز زیادی برای مطالعه باستانشناسان باقی نمانده است؛ چرا که بیشتر این ابزارها از مواد آلی فاسدشدنی ساخته شده بودند. خوشبختانه باستانشناسان در دهه ۱۹۵۰، گنجینه کوچکی از چنین مصنوعاتی را در غار کوه کوگار (Cougar) در اورگان پیدا کردند.
قطعات کشفشده شامل ۲۴ قطعه الیاف، ۱۲ ابزار چوبی و ۳ پوست حیوانات است. برای دههها، این آثار باستانی بررسی نشده بودند تا همین اواخر؛ زمانی که تیمی به رهبری ریچارد روزنکرانس (Richard Rosencrance) با استفاده از تکنیکهای مدرن برای تجزیه و تحلیل و قدمتگذاری قطعات، آنها را دوباره بررسی کرد.
روزنکرانس گفت: ما تعداد نسبتاً محدودی از اقلام مربوط به اواخر دوره پلیستوسن را پیدا کردیم، اما در میان این اقلام، تنوع فناوری فوقالعادهای و همچنین استفاده از مواد خام را یافتیم که گواهی بر یک سیستم دانش واقعاً پیچیده و دقیق است.
در میان سه پوست حیوانات، نمونهای موسوم به «CMC۲۱-۱» نمونهای قابل توجه است. این مصنوع، قطعه کوچکی از پوست گوزن فرآوری شده است که اکنون به عنوان قدیمیترین شواهد شناخته شده از لباس دوخته شده به شمار میرود و قدمت آن به حدود ۱۲ هزار و ۶۰۰ سال پیش برمیگردد و از چندین قسمت پوست بریده شده تشکیل شده است که به هم دوخته شدهاند و دارای یک پیچش Z شکل از طناب هستند.
برای جلوگیری از بیرون کشیده شدن این طناب، با یک گره محکم شده است. این قطعه نگاهی نادر به چگونگی استفاده مردم باستان از فناوریهای پیشرفته برای زنده ماندن در سرمای شدید ارائه میدهد.
روزنکرانس حدس میزند که به احتمال زیاد، این قطعه کوچک با نوعی رنگ مانند اُکر (ochre) پوشانده شده بوده است. اگرچه هیچ مدرک فیزیکی از چنین رنگآمیزی وجود ندارد، اما این اغلب راهی است که مردم در گذشته هویت خود را ابراز میکردند.
روزنکرانس در مصاحبهای گفت که بقایای فیزیکی چنین مواد باستانی، جزئیاتی مانند اینکه انسانهای باستانی از چه موادی برای لباسهای خود استفاده میکردند و از چه الیافی برای ساخت طناب استفاده میکردند را ارائه میدهد و اساساً فرضیات قبلی در مورد نحوه زندگی اجداد ما را تأیید میکند.
این باستانشناس افزود: فکر میکنم مطالعه ما خاص است، زیرا مجبور نیستیم تصور کنیم. ما بر اساس این موارد بسیار نادر که این جزئیات را به ما میگویند، اطلاع کسب میکنیم.
کوستانتینو بوزی (Costantino Buzi)، دیرینهشناس و انسانشناس در دانشگاه پروجا که در این مطالعه مشارکتی نداشته است، میگوید: این بخش کاملی از تکامل فرهنگی است که نمیتوانیم آن را به طور کامل درک کنیم، زیرا مبتنی بر مواد آلی فاسدشدنی است. بنابراین، توسعه لباسهای دوختهشده جنبهای است که اغلب در مطالعه تکامل انسان نادیده گرفته میشود.
این مطالعه در مجله Science Advances منتشر شده است.
لینک کپی شد
از میان خبرها
خواندنیها
ارسال نظر
ویدیوهای برگزیده
دنیای گیاهان
علم و کیهان