












راز بقا: شنوایی یکی از حواس حیاتی در دنیای حیوانات است، اما بعضی گونهها توانایی شنوایی خود را به سطحی رساندهاند که فراتر از تصور انسان است. از خفاشها و پروانههای بزرگ مومخوار گرفته تا جغدها و پستانداران دریایی، هر یک با روش خاص خود جهان اطراف را از طریق صدا میشناسند.
به گزارش راز بقا، خفاشها در شب با انتشار صداهای با فرکانس بالا و گوش دادن به بازتاب آنها مسیر خود را در تاریکی پیدا میکنند. این صداها ممکن است از محدوده شنوایی اکثر حیوانات فراتر باشند، اما پروانه بزرگ مومخوار میتواند صداهایی تا ۳۰۰ کیلوهرتز را تشخیص دهد حدود ۱۵ برابر بالاتر از محدوده شنوایی انسان. با شنیدن صدای خفاش، پروانه به موقع از مسیر خطر کنار میرود.
خفاشها و پروانهها به دلیل حساسیت شنوایی فوقالعاده و توانایی تشخیص صداهای فراصوت، اغلب در صدر فهرست حیوانات با بهترین شنوایی قرار دارند.
به گزارش راز بقا جغدها، به ویژه جغدهای انبار، یکی از بهترین سیستمهای شنوایی را در دنیای حیوانات دارند. این پرندگان شبزی شکارچی از شنوایی فوقالعاده خود برای یافتن شکار در نور کم استفاده میکنند. آنها حتی میتوانند صدای حرکت موشی زیر لایههای برف یا برگها را تشخیص دهند و موقعیت شکار را با دقت بالا پیدا کنند.
چند ویژگی کلیدی جغدها به آنها کمک میکند: پرهای اطراف صورت به شکل یک دیسک هستند و امواج صوتی را به گوشها هدایت میکنند و گوشهای راست و چپ در ارتفاع کمی متفاوت قرار دارند تا جغد بتواند محل دقیق صدا را محاسبه کند.
خفاشها و دلفینها اگرچه در محیطهای کاملاً متفاوت زندگی میکنند، اما یک ویژگی مشترک دارند: توانایی اکو لوکیشن یا استفاده از بازتاب صدا برای شناخت محیط.
با این روش، دلفینها و خفاشها میتوانند نقشهای ذهنی از محیط اطراف خود بسازند. گوشهای بزرگ خفاشها امواج صوتی را جمعآوری میکنند و ساختار مغز آنها به پردازش این اطلاعات اختصاص دارد. دلفینها نیز از چربیهای اطراف فک خود برای شنیدن امواج صوتی زیر آب استفاده میکنند.
هم خفاشها و هم دلفینها مکانیزمی دارند که صدای تولید شده توسط خودشان را خنثی میکند تا ناشنوا نشوند. این ویژگیها آنها را در دسته حیوانات با شنوایی بسیار دقیق قرار میدهد.
به گزارش راز بقا پستانداران دریایی شامل فوکها، گاومیش دریایی و شیرهای دریایی، توانایی شنیدن هم در آب و هم در زمین را دارند. این ویژگی فوقالعاده به آنها کمک میکند تا هنگام شکار در اقیانوس یا مراقبت از فرزندان روی زمین، محیط را به خوبی درک کنند.
آنها با پر کردن فضای گوش میانی با خون هنگام شنا، باعث میشوند صداهای زیر آب بدون تحریف منتقل شوند و وقتی به زمین بازمیگردند، گوش آنها دوباره با هوا پر میشود تا امواج صوتی در هوا را دریافت کنند. حتی مشاهده شده برخی از فوکها میتوانند صدای خرد شدن برف را از فاصله بیش از ۱.۶ کیلومتر بشنوند.
قدرت شنوایی حیوانات با توجه به نیازهای محیطی و شکار آنها تکامل یافته است. جغدها، خفاشها، دلفینها و پستانداران دریایی هر کدام به شیوهای منحصربهفرد از شنیدن برای بقا و شناخت محیط خود استفاده میکنند. از تشخیص دقیق حرکت شکار تا ساخت نقشه صوتی محیط، این حیوانات نشان میدهند که شنوایی میتواند یکی از پیچیدهترین و شگفتانگیزترین تواناییهای طبیعت باشد.