راز بقا – محمد عبادیفر: وقتی صحبت از قدرت شکارچیان آفریقا میشود، بیشتر مردم بلافاصله به شیر فکر میکنند؛ حیوانی که لقب «سلطان جنگل» را یدک میکشد. اما اگر فقط قدرت آرواره را معیار قرار دهیم، این کفتار خالدار است که از شیر پیشی میگیرد.
به گزارش راز بقا، شاید عجیب به نظر برسد، اما کفتارها یکی از نیرومندترین آروارهها را در میان تمام پستانداران گوشتخوار دارند؛ آنقدر قدرتمند که میتوانند استخوانهای ضخیم گاومیش، گورخر یا زرافه را مانند یک بیسکویت خشک خرد کنند.
اما چرا طبیعت چنین نیرویی را به کفتار داده، در حالی که شیرها شکارچیان بزرگتر و قدرتمندتری هستند؟

پاسخ این سؤال را باید در شیوه زندگی این دو حیوان جستوجو کرد. برخلاف تصور رایج، کفتار فقط یک لاشهخوار نیست. پژوهشها نشان میدهد که در بسیاری از مناطق آفریقا، بخش قابل توجهی از غذای کفتارهای خالدار از شکارهایی تأمین میشود که خودشان انجام میدهند. با این حال، چه شکار خودشان باشد و چه لاشهای که پیدا کرده باشند، یک ویژگی همیشه ثابت است: کفتار تقریباً هیچ بخشی از طعمه را هدر نمیدهد.
جایی که بیشتر شکارچیان گوشت را میخورند و استخوانها را رها میکنند، کفتار تازه وارد مرحله اصلی میشود. استخوانها سرشار از مغز استخوان، چربی، کلسیم و مواد معدنی هستند؛ منابع غذایی ارزشمندی که بسیاری از گوشتخواران دیگر به آنها دسترسی ندارند؛ بنابراین در طول میلیونها سال، فشار تکاملی باعث شد کفتارها آروارههایی فوقالعاده قدرتمند و دندانهایی مخصوص خرد کردن استخوان پیدا کنند.

اگر به وظیفه آرواره در این دو حیوان نگاه کنیم، تفاوت کاملاً مشخص میشود.
شیر برای کشتن ساخته شده است. او باید با یک حمله سریع، طعمهای بزرگ را خفه کند یا آن را روی زمین نگه دارد. به همین دلیل، دندانهای نیش بلند و عضلات گردن نیرومند برایش اهمیت بیشتری دارند.
اما کفتار برای مصرف کامل طعمه تکامل یافته است. او باید بتواند استخوان ران، مهرهها و حتی بخشی از جمجمه را خرد کند؛ بنابراین نیروی اصلی آرواره کفتار نه برای شکار، بلکه برای شکستن سختترین بخشهای بدن طعمه به کار میرود.
به زبان ساده، اگر شیر یک «جراح ماهر» باشد که با دقت طعمه را از پا درمیآورد، کفتار بیشتر شبیه یک «دستگاه خردکن صنعتی» است که تقریباً هیچ چیز را باقی نمیگذارد.

قدرت آرواره فقط به اندازه بدن بستگی ندارد. شکل جمجمه، محل اتصال عضلات فک و ساختار دندانها نقش بسیار مهمی دارند.
جمجمه کفتار کوتاهتر و پهنتر از بسیاری از گوشتخواران است. این طراحی باعث میشود عضلات فک با اهرم بهتری عمل کنند و فشار بسیار بیشتری روی دندانهای آسیا وارد شود. دندانهای عقبی نیز ضخیم، گرد و مقاوم هستند و دقیقاً برای خرد کردن استخوان طراحی شدهاند، نه بریدن گوشت.
برخی اندازهگیریها نشان میدهد فشار واردشده توسط آرواره کفتار خالدار میتواند از بیش از هزار پوند بر اینچ مربع (PSI) فراتر برود؛ عددی که معمولاً از فشار گاز گرفتن شیر بیشتر است. البته قدرت گاز گرفتن به سن حیوان، اندازه بدن و محل اندازهگیری نیز بستگی دارد، اما تقریباً همه پژوهشها تأیید میکنند که کفتار یکی از قویترین گازها را در میان پستانداران گوشتخوار دارد.

داشتن چنین آروارهای فقط به معنای شکستن استخوان نیست؛ بلکه یک مزیت بزرگ برای بقا محسوب میشود.
در طبیعت، غذا همیشه فراوان نیست. ممکن است چندین روز شکار یا لاشهای پیدا نشود. در چنین شرایطی، کفتاری که بتواند حتی استخوانهای باقیمانده را بخورد، انرژی بیشتری ذخیره میکند و شانس زنده ماندنش افزایش مییابد.
از طرف دیگر، وقتی شیرها یا پلنگها شکار خود را ترک میکنند، معمولاً بخش زیادی از اسکلت باقی میماند. این دقیقاً همان زمانی است که کفتار وارد عمل میشود و از منابعی استفاده میکند که دیگر شکارچیان قادر به مصرف آن نیستند. به همین دلیل، کفتار نقش مهمی در پاکسازی لاشهها و بازیافت مواد مغذی در اکوسیستم دارد.

سالهاست که کفتارها بهعنوان دزد یا لاشهخوار معرفی میشوند، اما تحقیقات نشان میدهد این تصویر چندان دقیق نیست. در بسیاری از مناطق، کفتارهای خالدار بخش زیادی از غذای خود را با شکار مستقیم به دست میآورند و حتی گاهی شیرها تلاش میکنند شکار کفتارها را تصاحب کنند.

در واقع، آرواره فوقالعاده قدرتمند کفتار فقط یک ویژگی عجیب نیست؛ بلکه نتیجه میلیونها سال تکامل برای استفاده حداکثری از هر منبع غذایی است. طبیعت به این حیوان نیرویی داده که بتواند جایی غذا پیدا کند که دیگر شکارچیان چیزی جز چند تکه استخوان نمیبینند. شاید به همین دلیل باشد که کفتار، با وجود جثهای کوچکتر از شیر، یکی از موفقترین و مقاومترین گوشتخواران آفریقا به شمار میرود.