وقتی دو بچه‌اسب دریایی به پدرشان برگشتند؛ برندگان مسابقه عکاس اقیانوس سال ۲۰۲۶ معرفی شدند

راز بقا: یک اسب دریایی نر در تاریکی آب‌های پلی‌نزی فرانسه ایستاده و دو نوزاد کوچک در نزدیکی او دیده می‌شوند؛ تصویری سیاه‌وسفید که آن‌قدر ساده و در عین حال تأثیرگذار بود که هیئت داوران مسابقه را برای لحظاتی ساکت کرد. این عکس، اثر ژولین آنتون، عکاس فرانسوی، جایزه اصلی مسابقه Ocean Photographer of the Year 2026 را به دست آورد؛ رقابتی که امسال بیش از ۱۵ هزار تصویر از عکاسان سراسر جهان دریافت کرد.

دو نوزاد در تاریکی اقیانوس

در نگاه اول، عکس ژولین آنتون ساده به نظر می‌رسد. یک اسب دریایی بالغ در پس‌زمینه تاریک آب دیده می‌شود و دو بچه‌اسب دریایی کوچک در نزدیکی او شنا می‌کنند. هیچ صحنه دراماتیکی از حمله یک شکارچی، انفجار رنگ‌ها یا یک موجود غول‌پیکر در قاب وجود ندارد.

اما همین سکوت، عکس را متفاوت کرده است. دو نوزاد ظاهراً سرشان را به سمت اسب دریایی بالغ برگردانده‌اند؛ انگار برای آخرین بار به او نگاه می‌کنند.

این تصویر البته به معنی رابطه خانوادگی قطعی میان آنها نیست. برگزارکنندگان مسابقه می‌گویند مشخص نیست این دو نوزاد واقعاً فرزندان همان اسب دریایی باشند. اما ترکیب قرار گرفتن حیوانات در قاب، تصویری شبیه یک خداحافظی ساخته است؛ گویی پدر، نوزادانش را به دنیای بزرگ اقیانوس فرستاده و آنها برای لحظه‌ای به عقب برگشته‌اند.

و اینجا یک واقعیت عجیب درباره اسب‌های دریایی اهمیت پیدا می‌کند:

در اسب‌های دریایی، این نر است که بارداری را بر عهده می‌گیرد و بچه‌ها را به دنیا می‌آورد.

به همین دلیل، تصویری که شاید در نگاه اول فقط یک عکس زیبا از سه اسب دریایی باشد، معنای دیگری پیدا می‌کند.

ساعت‌ها جست‌وجو برای یک اسب دریایی

ثبت این تصویر به سادگی چیزی که در عکس دیده می‌شود نبود.

آنتون برای پیدا کردن اسب‌های دریایی ساعت‌های طولانی در شرایط دشوار غواصی کرد؛ بدون اینکه مطمئن باشد اصلاً موفق به دیدن یک اسب دریایی خواهد شد.

او در آب‌های کم‌عمق و پوشیده از علف‌های دریایی Mo'orea در پلی‌نزی فرانسه غواصی می‌کرد و از سیستم rebreather استفاده کرد؛ روشی که به غواص اجازه می‌دهد هوای بازدمی را بازیافت کند و مدت بیشتری زیر آب بماند. عکس با دوربین Lumix GH7 و محفظه زیرآبی SeaFrogs و با استفاده از نورهای مصنوعی ثبت شد.

خود آنتون گفته بود که آنها ساعت‌های بی‌شماری را در شرایط دشوار به دنبال اسب‌های دریایی گشتند و هیچ تضمینی برای پیدا کردن حتی یک نمونه نداشتند.

اما درست زمانی که سه حیوان در قاب قرار گرفتند، اتفاقی افتاد که او انتظارش را نداشت. دو نوزاد برگشتند و به سمت اسب دریایی بالغ نگاه کردند. همین لحظه کوتاه، عکس را ساخت.

عکسی که ابتدا یک جایزه دیگر گرفت

تصویر آنتون در ابتدا برنده بخش Ocean Wildlife شد؛ اما در مرحله انتخاب جایزه اصلی، همین عکس به عنوان Ocean Photographer of the Year 2026 انتخاب شد.

ویل هریسون، بنیان‌گذار و مدیر مسابقه، گفته است زمانی که عکس آنتون برای نخستین بار روی صفحه داوری ظاهر شد، اعضای هیئت داوران سکوت کردند.

به گفته او، تصویر بیننده را با یک سؤال روبه‌رو می‌کند: «چه نوع اقیانوسی را برای نسل‌هایی که بعد از ما می‌آیند باقی می‌گذاریم؟»

این سؤال تصادفی نیست. مسابقه عکاس اقیانوس سال فقط یک رقابت برای پیدا کردن زیباترین عکس زیر آب نیست. برگزارکنندگان آن تلاش می‌کنند از طریق عکاسی، هم زیبایی اقیانوس و هم شکنندگی اکوسیستم‌های دریایی را نشان دهند.

بیش از ۱۵ هزار تصویر برای یک جایزه

رقابت امسال در مقیاس بسیار بزرگی برگزار شد.

بیش از ۱۵ هزار تصویر از سراسر جهان وارد مسابقه شد و عکس‌ها در هفت بخش اصلی با یک جایزه جداگانه برای Ocean Portfolio Award مورد ارزیابی قرار گرفتند. بخش «Ocean Unseen: Hidden Worlds» نیز امسال برای نخستین بار به مسابقه اضافه شد و به موجودات کوچک و کمتر دیده‌شده اقیانوس اختصاص داشت.

برندگان هر بخش، هرکدام داستان متفاوتی از رابطه انسان و اقیانوس یا زندگی موجودات دریایی روایت می‌کنند.

دلفین‌ها در کنار موج‌سواران

در بخش Adventure، عکاس استرالیایی Gergo Rugli با تصویری از دلفین‌هایی که در کنار موج‌سواران در ساحل Tamarama سیدنی حرکت می‌کنند، برنده شد.

این گروه دلفین بیش از یک ساعت در میان موج‌سواران حرکت می‌کردند و عکس از داخل آب گرفته شد؛ تصویری که انسان و حیات وحش را برای لحظه‌ای در یک فضای مشترک نشان می‌دهد.

وقتی گردشگری به حیات وحش فشار می‌آورد

در بخش Conservation Impact، جایزه به James Ferrara رسید.

او تصویری از یک کوسه‌نهنگ در مالدیو ثبت کرده که تقریباً توسط جمعیتی از غواصان و غواصان سطحی احاطه شده است. نزدیک به ۵۰ نفر در قاب دیده می‌شوند.

عکس، در ظاهر تصویری باشکوه از یک کوسه‌نهنگ است؛ اما پیام آن چیز دیگری است: حتی گردشگری حیات‌وحش که با هدف دیدن و تحسین حیوانات انجام می‌شود، اگر بیش از اندازه متراکم شود، می‌تواند برای همان حیوان مشکل‌ساز باشد.

نجات یک نهنگ در ساحل

برنده بخش Human Connection: People & Planet Ocean، عکاس پرتغالی Rui Duarte بود.

او در کیپ‌ورد صحنه‌ای را ثبت کرد که گروهی از داوطلبان، موج‌سواران، نجاتگران و اعضای گروه‌های حفاظت از محیط زیست تلاش می‌کردند چند نهنگ خلبان باله‌کوتاه را که به ساحل آمده بودند، دوباره به آب برگردانند.

اما تلاش آنها به سادگی پایان نیافت؛ بخشی از گله دوباره در نقطه‌ای دیگر به ساحل آمدند.

تصویر Duarte همزمان همدلی انسان با حیوانات و دشواری نجات پستانداران دریایی گرفتار در پدیده‌های گروهی مانند ساحل‌نشینی را نشان می‌دهد.

کوسه‌ای که دانشمندان آن را اندازه می‌گیرند

در بخش Conservation Hope، تصویر Thomas Pavy از یک کوسه سرچکشی بزرگ در عمق ۵۵ متری، برنده شد.

اما این بار عکاس صرفاً به دنبال ثبت یک پرتره زیبا از کوسه نبود.

این حیوان در جریان یک پروژه علمی برای بررسی جمعیت کوسه‌ها عکاسی شده بود. پژوهشگران با استفاده از شناسایی تصویری و فناوری video photogrammetry می‌توانند اندازه، جنسیت و روند جمعیت کوسه‌ها را در طول زمان بررسی کنند.

عکس Pavy لحظه‌ای را نشان می‌دهد که یک کوسه ناشناس، به یک فرد قابل شناسایی برای تحقیقات علمی تبدیل می‌شود.

دنیایی که معمولاً دیده نمی‌شود

یکی از بخش‌های تازه مسابقه امسال، The Ocean Unseen: Hidden Worlds بود؛ بخشی که به موجودات کمتر دیده‌شده اقیانوس اختصاص داشت.

جایزه این بخش به Mitsuna Kawai رسید؛ برای تصویری از یک ribbonfish در یک غواصی blackwater در آب‌های ژاپن.

هدف این بخش، تغییر زاویه نگاه بود: به جای اینکه همیشه به سراغ نهنگ‌ها، کوسه‌ها و دلفین‌ها برویم، دوربین به سراغ موجودات کوچک‌تر و پنهان‌تر رفت؛ موجوداتی که اگرچه کمتر دیده می‌شوند، بخش مهمی از اکوسیستم اقیانوس را تشکیل می‌دهند.

هنر سیاه‌وسفید زیر آب

در بخش Ocean Fine Art، جایزه به Matty Smith رسید. او تصویری سیاه‌وسفید از یک کوسه پرستار ثبت کرده که چند ماهی remora در اطرافش شنا می‌کنند. در این عکس خبری از تعقیب‌وگریز یا صحنه خشن نیست. فرم بدن کوسه، حرکت ماهی‌های همراه و فضای مینیمال تصویر، آن را به چیزی میان عکاسی حیات‌وحش و هنر تبدیل کرده است.

جایزه‌ای برای یک مجموعه، نه فقط یک عکس

جایزه Ocean Portfolio Award امسال به Miguel Serrano Ruiz از مکزیک رسید.

مجموعه او روی حفاظت از لاک‌پشت‌های دریایی در Baja California Sur تمرکز دارد. یکی از تصاویر این مجموعه، یک لاک‌پشت ماده لاک‌پشت زیتونی را نشان می‌دهد که هنگام تخم‌گذاری بیش از حد به آب نزدیک شده و تخم‌هایش در معرض بالا آمدن موج قرار گرفته‌اند؛ در همین لحظه، یک فعال حفاظت از محیط زیست برای انتقال تخم‌ها به محل امن آماده می‌شود.

پشت این عکس‌ها فقط زیبایی نیست

شاید مهم‌ترین ویژگی برندگان امسال همین باشد. این تصاویر فقط مجموعه‌ای از عکس‌های زیبا از زیر آب نیستند.

یک عکس از اسب دریایی درباره نسل آینده است.عکس دلفین‌ها درباره برخورد کوتاه انسان و حیات وحش در یک فضای مشترک است.

تصویر کوسه‌نهنگ درباره فشار گردشگری بر حیوانات وحشی هشدار می‌دهد. عکس نهنگ‌های خلبان درباره تلاش انسان برای نجات حیوانات گرفتار شده است.

و تصویر کوسه سرچکشی نشان می‌دهد که یک عکس خوب چگونه می‌تواند بخشی از یک پروژه علمی باشد.شاید به همین دلیل است که عکس ژولین آنتون در میان بیش از ۱۵ هزار تصویر به جایگاه نخست رسید.

در آن قاب کوچک، یک اسب دریایی نر و دو نوزاد در تاریکی اقیانوس دیده می‌شوند. ما نمی‌دانیم آنها واقعاً چه نسبتی با یکدیگر دارند.

اما وقتی دو نوزاد کوچک در میانه آن تاریکی به سمت حیوان بزرگ‌تر برمی‌گردند، تصویری ساخته می‌شود که برای لحظه‌ای اقیانوس را نه به عنوان یک فضای بی‌انتها، بلکه به عنوان خانه نسل بعدی موجودات دریایی نشان می‌دهد.

و شاید همین پرسش، مهم‌ترین چیزی باشد که برندگان عکاس اقیانوس سال ۲۰۲۶ از زیر آب با خود به سطح آورده‌اند:

اگر این نوزادان چند سال دیگر به همین اقیانوس برگردند، چه چیزی برایشان باقی گذاشته‌ایم؟