راز بقا: جنگ جهانی دوم پر از ایدههای عجیب، آزمایشهای خطرناک و سلاحهایی بود که گاهی بیشتر شبیه داستانهای علمیتخیلی به نظر میرسیدند. در میان همه این طرحهای غیرمعمول، یکی از عجیبترین آنها استفاده از خفاشها به عنوان حامل بمب بود. ارتش آمریکا در اوایل دهه ۱۹۴۰ پروژهای مخفی را آغاز کرد که در آن هزاران خفاش قرار بود شهرهای دشمن را به آتش بکشند.
به گزارش راز بقا، این طرح که بعدها با نام پروژه خفاش بمبدار (Bat Bomb Project) شناخته شد، یکی از عجیبترین برنامههای نظامی تاریخ محسوب میشود.
جالب است بدانید ایده استفاده از خفاشها نه از یک ژنرال نظامی، بلکه از یک دندانپزشک آمریکایی به نام لایتل آدامز (Lytle Adams) مطرح شد.

او در سال ۱۹۴۲ از غارهای بزرگ خفاش در ایالت نیومکزیکو بازدید کرد. در آنجا میلیونها خفاش را دید که در غارها زندگی میکردند. آدامز ناگهان به این فکر افتاد که اگر بتوان از این خفاشها برای حمل مواد آتشزا استفاده کرد، آنها میتوانند هنگام طلوع آفتاب به ساختمانهای چوبی شهرهای دشمن پناه ببرند و باعث آتشسوزیهای گسترده شوند.
او این ایده عجیب را برای دولت آمریکا فرستاد و نکته شگفتانگیز این بود که طرح او جدی گرفته شد.
شاید عجیب به نظر برسد، اما خفاشها چند ویژگی داشتند که آنها را برای چنین مأموریتی مناسب میکرد:
اول اینکه خفاشها میتوانند در تعداد بسیار زیاد جمعآوری شوند. در برخی غارهای آمریکا میلیونها خفاش زندگی میکردند.
دوم اینکه این حیوانات در طول روز به دنبال جاهای تاریک و پنهان مانند سقف خانهها، انبارها و ساختمانها میروند. در آن زمان بسیاری از خانههای ژاپن از چوب ساخته شده بودند و بهراحتی آتش میگرفتند.

ویژگی دیگر خفاشها توانایی حمل وزن نسبتاً زیاد نسبت به اندازه بدنشان بود؛ بنابراین میشد یک وسیله کوچک آتشزا را به بدن آنها متصل کرد.
در این پروژه، دانشمندان ارتش آمریکا بمبهای بسیار کوچکی طراحی کردند. این بمبها در واقع مواد آتشزا با تایمر تأخیری بودند.
روش کار قرار بود به این شکل باشد:
یک. هزاران خفاش درون یک محفظه بزرگ قرار داده میشدند.
دو. به هر خفاش یک بمب کوچک بسته میشد.
سه. این محفظه از هواپیما روی شهرهای دشمن رها میشد.
چهار. در ارتفاع مشخصی محفظه باز میشد و خفاشها آزاد میشدند.
پنج. خفاشها به ساختمانها و سقفها پناه میبردند.
شش. چند دقیقه بعد مواد آتشزا فعال میشد و آتشسوزیهای زیادی در نقاط مختلف شهر ایجاد میکرد.
هدف این بود که همزمان صدها آتشسوزی کوچک در یک شهر ایجاد شود؛ چیزی که مهار آن تقریباً غیرممکن بود.
ارتش آمریکا واقعاً این طرح را آزمایش کرد. هزاران خفاش از غارها جمعآوری شدند و آزمایشهای مختلفی روی آنها انجام شد.
در یکی از آزمایشها، اتفاق عجیبی افتاد. چند خفاش حامل مواد آتشزا فرار کردند و به ساختمانهای پایگاه نظامی پناه بردند. نتیجه این شد که چند ساختمان و حتی یک برج مراقبت در پایگاه به آتش کشیده شد.
این حادثه نشان داد که این سلاح میتواند واقعاً خطرناک باشد.
با وجود موفقیت نسبی آزمایشها، پروژه خفاش بمبدار هرگز در جنگ استفاده نشد.
دلیل اصلی این بود که ارتش آمریکا همزمان روی پروژه بسیار مهمتری کار میکرد: پروژه منهتن و ساخت بمب اتمی.
در سال ۱۹۴۴ تصمیم گرفته شد که منابع و بودجه نظامی بیشتر روی توسعه سلاحهای قدرتمندتر متمرکز شود. به همین دلیل پروژه خفاش بمبدار بهطور کامل متوقف شد.
پروژه خفاش بمبدار هرگز وارد میدان نبرد نشد، اما همچنان به عنوان یکی از عجیبترین ایدههای نظامی تاریخ شناخته میشود. این پروژه نشان میدهد که در زمان جنگ، دانشمندان و ارتشها تا چه حد حاضرند از ایدههای غیرمعمول برای پیروزی استفاده کنند.

امروزه این پروژه بیشتر به عنوان یک نمونه عجیب از خلاقیتهای دوران جنگ جهانی دوم شناخته میشود؛ زمانی که حتی یک خفاش کوچک هم میتوانست بخشی از یک سلاح مخفی باشد.