راز بقا: در دنیای پرندگان، رفتارهای عجیب و شگفتانگیز کم نیستند؛ از پرندگانی که ابزار میسازند گرفته تا گونههایی که هزاران کیلومتر مهاجرت میکنند. اما در میان همه این رفتارها، شاید هیچکدام به اندازه نوشیدن خون عجیب و ترسناک به نظر نرسد.
به گزارش راز بقا، اگرچه خونخواری بیشتر با خفاشهای خونآشام یا برخی حشرات شناخته میشود، اما در میان پرندگان نیز گونههایی وجود دارند که گاهی از خون جانوران دیگر تغذیه میکنند.
این رفتار که در زیستشناسی «هماتوفاژی» (Hematophagy) نامیده میشود، بسیار نادر است و تنها در تعداد کمی از گونههای پرندگان مشاهده شده است. اما چرا یک پرنده باید به جای دانه، میوه یا حشرات، خون بنوشد؟

به گزارش راز بقا، شناختهشدهترین پرندگان خونخوار جهان گروهی از فنچها هستند که در جزایر گالاپاگوس زندگی میکنند. این پرندگان که به «فنچهای خونآشام» معروف شدهاند، بیشتر در جزایر دورافتاده و خشک زندگی میکنند؛ مناطقی که منابع غذایی در برخی فصلها بسیار محدود میشود.
زمانی که غذا کمیاب است، این فنچها با نوک تیز خود پوست پرندگان دریایی بزرگتر، بهویژه بوبیها (Boobies)، را زخمی میکنند و سپس قطرات خون خارجشده را مینوشند. نکته عجیب اینجاست که پرندگان قربانی اغلب مقاومت چندانی نشان نمیدهند و این رفتار بهنوعی به بخشی از تعامل طبیعی میان آنها تبدیل شده است.
دانشمندان معتقدند این رفتار احتمالاً از عادت اولیه این فنچها به نوک زدن برای پاککردن انگلهای روی بدن پرندگان دیگر تکامل یافته است. با گذشت زمان، برخی از آنها متوجه شدند که خون نیز منبع غذایی ارزشمندی است و این رفتار به تدریج تثبیت شد.
از دیدگاه زیستی، خون مادهای بسیار مغذی است. خون حاوی پروتئین، چربی، مواد معدنی و مقادیر قابلتوجهی آهن است. برای پرندگانی که در محیطهای فقیر از نظر غذایی زندگی میکنند، دسترسی به چنین منبعی میتواند مزیت بزرگی باشد.
با این حال، نوشیدن خون کار سادهای نیست. خون دارای ترکیباتی است که هضم آن دشوار است و مصرف بیش از حد آن میتواند به مشکلات متابولیکی منجر شود. به همین دلیل اکثر پرندگان هرگز به سمت چنین رژیمی نرفتهاند و تنها تعداد اندکی توانستهاند خود را با این شرایط سازگار کنند.

اگرچه فنچهای گالاپاگوس مشهورترین نمونه هستند، اما آنها تنها پرندگانی نیستند که گاهی خون مصرف میکنند. برخی گونههای مرغ دریایی و حتی بعضی از پرندگان شکاری در شرایط خاص ممکن است هنگام زخمی کردن شکار یا تغذیه از لاشه، خون بنوشند.
با این حال، میان نوشیدن اتفاقی خون و خونخواری واقعی تفاوت زیادی وجود دارد. بیشتر پرندگان هنگام خوردن گوشت یا لاشه مقداری خون نیز میبلعند، اما این به معنای وابستگی غذایی به خون نیست. در مقابل، فنچهای خونآشام عمداً برای دسترسی به خون اقدام میکنند و آن را بخشی از رژیم غذایی خود قرار دادهاند.

بسیاری از رفتارهای عجیب جانوران نتیجه فشارهای محیطی هستند. در جزایری که بارندگی کم است، گیاهان محدودند و حشرات فراوانی وجود ندارند، حیوانات ناچارند راههای جدیدی برای بقا پیدا کنند.
فنچهای خونآشام نمونهای عالی از این اصل هستند. آنها به جای رقابت شدید بر سر منابع محدود غذایی، منبعی را پیدا کردهاند که تقریباً هیچ پرنده دیگری از آن استفاده نمیکند. از نگاه تکاملی، این راهکار شانس زندهماندن آنها را افزایش داده است.

با وجود لقب «خونآشام»، این پرندگان برای انسان خطری ندارند. آنها بسیار کوچکاند و رفتارشان تنها در شرایط خاص و نسبت به برخی پرندگان دیگر دیده میشود. در واقع، آنچه آنها را جذاب میکند نه خطرناک بودن، بلکه توانایی شگفتانگیزشان در سازگاری با محیط است.