راز بقا: امروزه وقتی از کودهای کشاورزی صحبت میشود، معمولاً ذهن ما به سمت کودهای شیمیایی میرود. اما در قرن نوزدهم، یکی از ارزشمندترین منابع جهان چیزی بود که شاید عجیب به نظر برسد: فضولات خشکشده پرندگان دریایی که به آن گوانو (Guano) گفته میشود.
در آن زمان، کشاورزان با مشکل بزرگی روبهرو بودند. پس از سالها کشت مداوم، مواد مغذی خاک مانند نیتروژن، فسفر و پتاسیم کاهش مییافت و زمین دیگر محصول خوبی تولید نمیکرد. هنوز فناوری تولید کودهای شیمیایی وجود نداشت و کشورهای مختلف به دنبال منبعی طبیعی برای تقویت خاک بودند.
گوانو سرشار از نیتروژن و فسفر بود و میتوانست عملکرد محصولات کشاورزی را چند برابر کند. به همین دلیل، در اواسط قرن نوزدهم به کالایی بسیار گرانبها تبدیل شد و از آن با عنوان «طلای سفید» یاد میشد.

بیشترین ذخایر گوانو روی جزایر خشک و دورافتاده سواحل پرو و برخی جزایر اقیانوس آرام قرار داشت. هزاران سال پرندگان دریایی در این مناطق زندگی کرده بودند و به دلیل بارندگی اندک، فضولات آنها به لایههایی چندین متر ضخامت تبدیل شده بود.
کشتیهای تجاری از اروپا و آمریکا این ماده را با حجم بسیار زیاد استخراج و به کشورهای خود منتقل میکردند تا در مزارع استفاده شود.
افزایش تقاضا برای گوانو باعث شد آمریکا در سال ۱۸۵۶ قانونی به نام Guano Islands Act تصویب کند. بر اساس این قانون، هر شهروند آمریکایی که جزیرهای بدون مالک پیدا میکرد و در آن ذخایر گوانو وجود داشت، میتوانست آن را به نام ایالات متحده ثبت کند.
این قانون باعث شد آمریکا کنترل دهها جزیره در اقیانوس آرام و دریای کارائیب را به دست آورد. بسیاری از این جزایر بعدها به پایگاههای نظامی، ایستگاههای دریایی یا نقاط راهبردی تبدیل شدند. بنابراین، تجارت گوانو تنها یک موضوع کشاورزی نبود، بلکه به ابزاری برای گسترش نفوذ سیاسی و اقتصادی آمریکا نیز تبدیل شد.

پشت این تجارت پرسود، واقعیتی تلخ وجود داشت. استخراج گوانو کاری بسیار سخت و خطرناک بود. کارگران ساعتهای طولانی زیر آفتاب شدید و در میان گردوغبار غلیظ کار میکردند.
بسیاری از کارگران از چین، جزایر اقیانوس آرام و دیگر مناطق فقیر بهعنوان نیروی کار قراردادی استخدام میشدند، اما در عمل شرایطی شبیه بردگی داشتند. دستمزد اندک، بیماری، سوءتغذیه و مرگومیر بالا از ویژگیهای این صنعت بود.

ورود گوانو باعث افزایش چشمگیر تولید محصولات کشاورزی در اروپا و آمریکای شمالی شد. جمعیت جهان در حال افزایش بود و بدون استفاده از این کود طبیعی، تأمین غذای میلیونها نفر بسیار دشوار میشد.
به همین دلیل، بسیاری از تاریخنگاران معتقدند گوانو نقش مهمی در شکلگیری کشاورزی صنعتی و رشد اقتصادی قرن نوزدهم داشته است.

در اوایل قرن بیستم، دانشمندان موفق شدند با استفاده از فرآیند هابر–بوش نیتروژن موجود در هوا را به آمونیاک تبدیل کنند و کودهای شیمیایی را در مقیاس صنعتی تولید کنند. با این تحول، وابستگی جهان به گوانو کاهش یافت، اما همان فناوری جدید نیز بر پایه همان نیازی شکل گرفت که تجارت گوانو آشکار کرده بود: تأمین مواد مغذی برای خاک.
تاریخ گوانو فقط داستان یک کود طبیعی نیست؛ بلکه نشان میدهد چگونه یک منبع طبیعی میتواند مسیر تاریخ را تغییر دهد. فضولات پرندگان دریایی نهتنها به افزایش تولید غذا کمک کرد، بلکه بر اقتصاد جهانی، استعمار، گسترش قلمرو آمریکا، بهرهکشی از نیروی کار و شکلگیری کشاورزی مدرن نیز تأثیر عمیقی گذاشت.
به بیان دیگر، بخشی از قدرت اقتصادی و سیاسی آمریکا و همچنین تحول کشاورزی مدرن، ریشه در منبعی دارد که در نگاه اول بسیار ساده و کماهمیت به نظر میرسد: انباشت هزاران ساله فضولات پرندگان دریایی روی جزایر دورافتاده جهان.
نویسنده: محمد علی رونیاسی